Joopie
Schrijver
19 feb. 2026
Stel je voor: je hebt maanden gezocht naar de locatie van een verlaten psychiatrisch ziekenhuis. Je klimt midden in de nacht door een raam, zet je statief neer in een perfect vervallen gang met afbladderende verf, en dan zie je het... Een dikke, felroze throw-up over de hele muur. De sfeer? Weg. De historische waarde? Naar de knoppen.
Dit is de dagelijkse frustratie in de wereld van urban exploring. Maar vraag het aan de writer die die verf op de muur heeft gezet, en hij zal je vertellen dat hij een dode plek weer tot leven heeft gewekt. Het is een eindeloze discussie tussen twee groepen die precies dezelfde plekken opzoeken, maar met een totaal andere instelling.
De "Kijk-maar-niet-aankomen" mentaliteit
Voor een Urbexer is een verlaten gebouw een tijdcapsule. De heilige regel is simpel: leave nothing but footprints. Ze willen de stilte proeven, de geschiedenis voelen en vooral: een foto maken die eruitziet alsof de mensheid gisteren is verdwenen.
Graffiti is voor hen de ultieme spelbreker. Het haalt je direct uit de droom. In plaats van een mysterieus historisch pand, sta je ineens in een vandalisme-hotspot. Voor de puristen in de Urbex-scene is graffiti simpelweg vervuiling.
De "Hele-wereld-is-een-canvas" instelling
Aan de andere kant heb je de writers. Voor hen is een verlaten fabriek of tunnel geen museum, maar een chill spot. In de stad of op het spoor moeten ze altijd stressen: politie, camera's, boze burgers. In een verlaten pand hebben ze de tijd. Daar kunnen ze urenlang werken aan een piece tot elk lijntje perfect is.
Zij zien het niet als slopen. Een gebouw dat al tien jaar staat te rotten is voor hen al "dood". Door er kleur aan toe te voegen, geven ze het een nieuwe functie. "Waarom zou die muur grijs en saai moeten blijven voor die ene fotograaf die toevallig langskomt?" is vaak de gedachte.
De rol van de "Gram"
Wat deze ruzie echt heeft laten ontploffen, is social media. Vroeger bleven locaties jarenlang geheim. Nu plaatst een influencer een TikTok van een vette locatie en binnen een week staat het hele internet eronder.
Dit noemen ze het "spot blown" effect. De Urbexer post een foto voor de likes, de writer ziet de locatie en gaat erheen om te schilderen. Het resultaat? De plek wordt veel te druk, er komt meer vandalisme, en voor je het weet zit de eigenaar erbovenop. De ramen worden dichtgetimmerd, er komt beveiliging met honden, of de sloopkogel gaat erdoorheen. Uiteindelijk verpesten beide groepen het voor elkaar door hun drang om alles online te gooien.
Kunnen ze door één deur?
Soms wel. Er zijn writers die snappen dat je niet over een antieke operatietafel of een prachtig oud archief heen spuit. En er zijn fotografen die zien dat een vette mural op een kale betonnen muur juist een heel dik plaatje oplevert. De haat zit hem vooral in de low-effort tags: van die lelijke krabbels die totaal geen rekening houden met de omgeving.
Onderaan de streep zijn het twee kanten van dezelfde medaille. Beide groepen hebben schijt aan de regels, houden van het avontuur en komen op plekken waar de gemiddelde burger nooit zal komen. Ze vechten om de ziel van het gebouw, terwijl de sloper uiteindelijk lachend met de buit naar huis gaat.